•30/07/2010 •
1 σχόλιο
Ο Λευτέρης αραίωσε πολύ από τη ζωή του Νώντα. Αν και εκείνος τον καλούσε συχνά σπίτι ή έξω για διασκέδαση αυτός συνήθως απέφευγε ευγενικά τις προσκλήσεις. Η επίσημη δικαιολογία του ήταν μια καινούρια γνωριμία που είχε. Μόνο τότε ο Νώντας καταλάβαινε κλείνοντάς του το μάτι. Υπήρχαν φορές που μετά τη δουλειά έβγαιναν για λίγο, όμως με την Ιουλία είχαν συναντηθεί ελάχιστες φορές, για ελάχιστο χρόνο με ελάχιστα λόγια.
Δεν είχαν περάσει πολλές ημέρες από τότε, όταν ο Νώντας περιχαρής έφερε στην εταιρεία τα προσκλητήρια του γάμου. Αφού τα μοίρασε σε όλους τους κάλεσε για μια μπύρα εκεί κοντά στη δουλειά αμέσως μόλις σχολούσαν. Κανείς δε θα μπορούσε να αρνηθεί έστω για λίγο. Ούτε ο Λευτέρης. Ούτε καν η Ιουλία. Η παρέα ήταν μεγάλη και η Ιουλία έδειχνε ευτυχισμένη. Ο Λευτέρης όμως δεν ήταν πεπεισμένος. Την κοιτούσε επίμονα προσπαθώντας να υποκλέψει στο βλέμμα της μια αφορμή για να σκεφτεί πως κάτι δεν πάει καλά μαζί της. Μια σπίθα για μια φωτιά που ο ίδιος πριν χρόνια είχε σβήσει. Δεν τα κατάφερε. Κι όχι μόνο αυτό. Τα βλέμματά τους αυτή τη φορά δεν διασταυρώθηκαν ούτε μία φορά. Αυτό ήταν. Η επόμενη φορά που αναγκαστικά θα ξαναβλεπόντουσαν θα ήταν στο γάμο της, εκεί που ο Λευτέρης θα την προσέγγιζε για να της ευχηθεί. Να της ευχηθεί τί, άραγε;
Η μέρα έφτασε. Και ο κόσμος είχε ήδη φτάσει στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας περιμένοντας τη νύφη. Ο Λευτέρης δεν ήταν εκεί, αλλά ποιός θα το πρόσεχε αυτό εκείνη τη στιγμή; Σίγουρα όχι η Ιουλία. Η οποία τελικά έφτασε με τον κόσμο να χειροκροτεί για την πολύ όμορφη στιγμή των δύο νέων. Ήταν όλα υπέροχα. Το ζευγάρι θα παντρευόταν σε ένα ανοιχτό ‘ξωκλήσι το οποίο ήταν στολισμένο ονειρικά από τα πρώτα βήματα της νύφης στο σημείο που το αυτοκίνητο θα την άφηνε, έως ψηλά το γραφικό καμπαναριό με όμορφες ροζ κορδέλες.
Η νύφη έκανε τα πρώτα βήματα και ο πατέρας της την παρέδωσε στον Νώντα χαμογελώντας. Οι δυο τους πλησίασαν το βήμα ‘μπρος στον ιερέα. Η Ιουλία έτρεμε και το ιδρωμένο της χέρι έκανε το Νώντα να της δώσει ένα πεταχτό…
…δεν πρόλαβε για τίποτα. Ο κόσμος πίσω τους άρχισε να φωνάζει πανικόβλητα. Κοίταξαν ψηλά. Ένας άντρας κρεμόταν από τις ροζ κορδέλες στο καμπαναριό. Ήταν ο Λευτέρης.
:[
Αναρτήθηκε στις ΜΥΘΟΣ yannidakis
•30/07/2010 •
Γράψτε ένα σχόλιο
Παραμένω απαισιόδοξη
Είμαι από αυτούς που έμειναν χωρίς βενζίνη. Ωστόσο για διάφορους λόγους και ανεξαρτήτως το αν τα αιτήματα των φορτηγατζήδων είναι δίκαια ή άδικα δεν καταφέρομαι κατά της κινητοποίησης τους για διάφορους λόγους.
Πρώτον γιατί είναι αναμενόμενο οι όποιοι επαγγελματίες να υπερασπίζονται τα συμφέροντα τους, ειδικά όταν τα έχουν πληρώσει χρυσά.
Δεύτερον γιατί η συγκεκριμένη κυβέρνηση λειτουργεί εξαρχής ως κουτοπόνηρη χωριάτα κοροϊδεύοντας, λέγοντας ψέματα και πετώντας τα νομοσχέδια το ένα μετά το άλλο την πιο ακατάλληλη στιγμή, ώστε σε περίπτωση μίας καθόλα αναμενόμενης απεργίας να εξαγριωθεί ο κόσμος. Έτσι έγινε και με το νομοσχέδιο για την Παιδεία που κατατέθηκε πριν τις Πανελλήνιες. Έτσι γίνεται και τώρα.
Επιπλέον ενώ είθισται να ενημερώνονται τα συνδικάτα για τα νομοσχέδια πριν αυτά κατατεθούν και να υπάρχει διάλογος, η νέα δικτατορική διακυβέρνηση κάνει το κορόϊδο, τους γράφει όλους και συνεχίζει ακάθεκτη. Μετά κάνει την έκπληκτη και την δυσαρεστημένη όταν υπάρχουν διαμαρτυρίες.
Αυτή δεν είναι σοβαρή πολιτική. Αυτοί δεν είναι σοβαροί πολιτικοί.
Μήπως θα μπορούσαν να μας ……….
πούνε για πόσο καιρό θα συνεχίζεται αυτή η ιστορία; Μήπως μπορούν να μας πούνε τί είδους δημοκρατία είναι αυτή; Μήπως τέλος πάντων να καταργηθούν και οι απεργίες να μην χαλάει την ζαχαρένια του και ο Καψής και ο κάθε Καψής και του ανεβαίνει η πίεση πάνω στην προσπάθεια να πείσει τον κόσμο πόσο κακό πράγμα είναι να κάνει ο κάθε επαγγελματικός κλάδος απεργία;
Σαφώς υπάρχει ταλαιπωρία και ζημιά για άλλες επαγγελματικές ομάδες που δεν φταίνε σε τίποτα. Καλό ωστόσο θα ήταν να μην βλέπουμε τον άλφα ή τον βήτα επαγγελματία ως το μαύρο πρόβατο, αλλά την ομάδα ηλιθίων που μας κυβερνάει μετά της Αντιβασιλείας, οι οποίοι έχουν βαλθεί να μας αλλάξουν σε χρόνο dt. Δεν γίνονται αυτά. Ο κόσμος δεν είναι στατιστικά νουμεράκια. Μία κοινωνία δεν μπορεί να αφομοιώσει τόσες αλλαγές, δίκαιες ή άδικες, μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Κράτος δεν γίνεσαι από την μία ημέρα στην άλλη. 180 χρόνια πέρασαν και ακόμη δεν προσεγγίσαμε καν την έννοια της δημοκρατίας και του Κράτους. Γιατί εάν την είχαμε προσεγγίσει δεν θα βρισκόμασταν σήμερα εδώ που είμαστε. Άσε που δεν θα κυβερνιόμασταν από κληρονόμους και λοιπούς αποτυχημένους τυχοδιώκτες.
Εάν λοιπόν 180 χρόνια δεν ήταν αρκετά όπως φαίνεται για να γίνουμε Κράτος, γιατί υπάρχει σε μερικούς η διάχυτη αισιοδοξία πως τώρα θα γίνουμε;
Εγώ γιατί παραμένω απαισιόδοξη τόσο για την μέθοδο όσο και για το αποτέλεσμα;
Αναρτήθηκε στις Αταξινόμητα
•29/07/2010 •
Γράψτε ένα σχόλιο
Η διαφορά μεταξύ δημοσιογράφου και blogger
Πολλά έχουν γραφτεί και συνεχίζουν με μεγαλύτερη ένταση να γράφονται για τις διαφορές μεταξύ των δημοσιογράφων και των bloggers.
Οι μεν δημοσιογράφοι εξάρουν το δικό τους επάγγελμα (λειτούργημα θαρρούμε το λένε), οι δε bloggers επαινούν τη δική τους ανεξαρτησία και ελευθερία έκφρασης.
Όμως τα πράγματα δεν σταματούν στα αυτοπαινέματα αλλά προχωρούν και στις αλληλοκατηγορίες. Οι δημοσιογράφοι κατηγορούν τους bloggers…..
και συλλήβδην όλη την μπλογκόσφαιρα, ως βόθρο, ως υπόκοσμο, ως κακοποιά στοιχεία, ως εκβιαστές, ως παρανοϊκούς, μοναχικούς, εκδικητικούς ή αυτιστικούς τύπους που μπαίνουν στα χωράφια τους και χαλάνε την ιερότητα της μέθεξης της πληροφορίας που εξασφαλίζει ο λειτουργός δημοσιογράφος. Οι bloggers από την πλευρά τους κατηγορούν τους δημοσιογράφους ότι κάνουν κατά παραγγελία προπαγάνδα. Ότι δηλαδή κρατούν το λαό στο σκοτάδι, σε σχέση με τη γνήσια πληροφόρηση και μεταδίδουν φιλτραρισμένες τις πληροφορίες εκείνες (αληθινές ή ψεύτικες) που εξυπηρετούν κάποια συμφέροντα κάθε φορά.
Εκείνο που εμείς έχουμε να πούμε είναι:
1) Το διαδίκτυο τώρα μόλις ξεκίνησε και δεν πρόκειται να σταματήσει πουθενά στο κόσμο και φυσικά ούτε στην Ελλάδα, παρότι πολλοί θα το επιθυμούσαν. Επομένως η ελεύθερη πληροφόρηση, είτε μέσω της μορφής των blogs, είτε μέσω άλλων μορφών που θα εμφανιστούν στο μέλλον, όπως π.χ. μετάδοσης της πληροφορίας από απλούς πολίτες με εικόνα και ήχο, εκτός του γραπτού κειμένου, ακόμα και σε απλές TV, θα κερδίζει συνεχώς έδαφος. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.
2) Πέρα όμως από αυτό, εκείνο που τελικά θα γείρει την ζυγαριά υπέρ του διαδικτύου και σε βάρος των παραδοσιακών ΜΜΕ, είναι η θεμελιώδης διαφορά μεταξύ του blogger και του δημοσιογράφου. Ο blogger έχει αφεντικό μόνο τον εαυτό του και μεταδίδει και γράφει ότι ως άτομο και ως πολίτης εκφράζει στην πραγματική του ζωή, με όλα τα μειονεκτήματα και τα προτερήματα που έχει. Αντίθετα ο δημοσιογράφος δεν είναι ο εαυτός του. Είναι ετεροκατευθυνόμενος. Είναι ένας απλός υπάλληλος που γράφει και λέει ότι του υπαγορεύσει αυτός που τον πληρώνει ή αυτά που ο ίδιος καθ’ υπερβολή γράφει και λέει για να παραστήσει τον καλό στο αφεντικό του. Η τελευταία δουλοπρεπής συμπεριφορά, είναι χειρότερη από την επαγγελματική εκτέλεση της εντολής του αφεντικού.
Σιγά σιγά λοιπόν ο κόσμος (βοηθούσης και της τεχνολογίας), αντιλαμβανόμενος την πραγματική εικόνα και αποστρέφοντας το βλέμμα του από τον ιδιοκτήτη του ΜΜΕ και τα συμφέροντα που αυτός επιδιώκει να ικανοποιήσει, θα αποστρέφει φυσικά το βλέμμα του και από τους υπαλλήλους του, δηλαδή τους δημοσιογράφους.
Η διαφορά λοιπόν μεταξύ δημοσιογράφου και blogger, δεν έχει να κάνει με διαφορά μεταξύ προσώπων, αλλά με τη διαφορετική φιλοσοφία λειτουργίας των παραδοσιακών ΜΜΕ και του διαδικτύου.
Αναρτήθηκε στις Αταξινόμητα
•28/07/2010 •
2 σχόλια
Σχεδόν τα πάντα στη ζωή αλλάζουν, εξελίσσονται, μεταποιούνται. Ίσως κάποια να μένουν για πάντα σταθερές μονάδες στη ζωή μας. Και ίσως υπάρχει μια τρίτη κατηγορία με στοιχεία που κύκλους κάνουν και ύστερα από μια κατάσταση, αλλάζουν και κατόπιν επιστρέφουν στην αρχική τους μορφή. Και αν στα παραπάνω μπορέσατε να ταυτιστείτε με δικά σας βιώματα, εγώ λέω πως το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τα αισθήματά μας απέναντι σε πολύ συγκεκριμένα πρόσωπα.
Δε χρειάζεται να ψάξουμε πολύ για να βρούμε ένα παράδειγμα μια ανελέητης 
κόντρας που εξελίχθηκε σε έναν παράφορο έρωτα με δυνατές συγκινήσεις και ο οποίος όταν «έσβησε» προκάλεσε ρήγματα ικανά να διαλύσουν το οικοδόμημα της αγάπης και δημιουργώντας ακόμα και μίσος! Η απόλυτη «ανακύκλωση» συναισθημάτων, δε νομίζετε; Και ύστερα σκέφτομαι ένα δυνατό συναίσθημα που ίσως να μην πρόλαβε ποτέ να εκφραστεί, ίσως να μην μετουσιώθηκε ποτέ σε έρωτα. Αυτό να έσβησε με τον καιρό για πολλούς και διαφορετικούς λόγους που τελικά το σκέπασαν αντί να το σβήσουν γιατί έπρεπε. Και πάλι όμως, ύστερα από συγκεκριμένες και διαφορετικές συνθήκες το πέπλο ξεγλιστρά σαν μετάξι πάνω σε λεία επιφάνεια και αποκαλύπτει αυτό το δυνατό συναίσθημα το οποίο όμως ύστερα από το διάστημα που πέρασε και τις αλλαγές που ο χρόνος καθιέρωσε, να είναι ενδεχομένως και πάλι περιορισμένο.
Και όταν αναφερόμαστε σε συναισθηματικές αλλαγές, οφείλουμε τουλάχιστον να αναγνωρίσουμε το ρίσκο που εμπεριέχει η αναγνώριση και έκφραση αυτών των αλλαγών. Θα αλλάξουν και τα δεδομένα; Μήπως θα ανατραπούν όλα; Και αν ναι, αντέχει κανείς να πάρει αυτό το ρίσκο; Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα συναισθηματικά ρίσκα είναι ίσως τα πιο επικίνδυνα και η σημερινή κοινωνία δεν αντέχει να βάζει σε κίνδυνο τις λίγες ευκαιρίες για αληθινά συναισθήματα. Κι όμως, οι αλλαγές από χρονική περίοδο σε άλλη μας οδηγούν ακριβώς εκεί: σε ρίσκα. Σε απρόβλεπτες καταστάσεις που κρύβουν εκπλήξεις –ευχάριστες ή δυσάρεστες- και κανείς δε μπορεί να είναι απόλυτα προετοιμασμένος για τις συνέπειες.
Πάραυτα στον καθένα δίνεται η επιλογή να διαφυλάξει το μεταξένιο ύφασμα, ταμπουρώνοντας τον εαυτό του στον αποκλεισμό ενδεχόμενων αλλαγών.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ ΑΦΟΥ ΕΠΙΛΕΞΕΤΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΣΤΑΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΘΕΜΑ :[
Αναρτήθηκε στις ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΣΜΟΣ - ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ
•28/07/2010 •
Γράψτε ένα σχόλιο
Συνδικαλισμός: Ο μεγάλος Έλληνας ασθενής
O συνδικαλισμός ξεκίνησε ως ιδέα και κατήντησε ασθένεια. Η χρησιμότητα των διεκδικήσεων κάθε εργασιακής ομάδας που δεν είναι σε συνάρτηση με το κοινό όφελος αμφισβητείται πλέον ανοιχτά από τους περισσότερους κ από τον γράφοντα συνδικαλιστή. Η επιτυχία του κάθε συνδικάτου έφτασε να αποτελεί αντίστοιχα αποτυχία για μια άλλη εργασιακή ομάδα και η επικαλούμενη συλλογικότητα έγινε διεκδίκηση του κάθε τομέα για την πάρτη του.
Η λογική του να πάρουμε όσο μπορούμε περισσότερα ή να να θέσουμε 10 θέματα στο τραπέζι για να πάρουμε τα 5 που εν τοις πράγμασι διεκδικούμε, μαζί με την ψηφοθηρική διάθεση των ελληνικών κυβερνήσεων και τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη των συνδικάτων, οδήγησε τη χώρα μας σε τούτη την κατάντια.
Αποτέλεσμα; ……
Η δημιουργία τεραστίων ανισοτήτων στα προνόμια μεταξύ των εργαζομένων με κύρια τη μισθολογική ανισότητα . Στο δημόσιο δημιουργήθηκαν μισθοί πολλών ταχυτήτων με μοναδικό κριτήριο την ικανότητα του κάθε συνδικάτου να διεκδικεί εμμονικά ή να γλείφει με τέχνη. Φτάσαμε σε σημείο ο ίδιος υπάλληλος που έπαιρνε Χ χρήματα σε ένα πόστο να τα κάνει 2Χ με μια απλή μετάταξη και φυσικά να διεκδικούν όλοι μετατάξεις με βάση όχι το αντικείμενο εργασίας αλλά τις απολαβές. Την ανισότητα αυτή ενίσχυσε το κράτος καθώς κάθε κυβέρνηση προέβαινε σε μετατάξεις (κυρίως σε οικονομικά πόστα) των δικών της ανθρώπων, περνώντας το μήνυμα ότι για να ανελιχθείς μισθολογικά κ βαθμολογικά πρέπει να ψηφίσεις το τάδε κόμμα και τον τάδε πολιτικό που θα σε βολέψει κ θα σε στηρίξει.
Οι συνταξιούχοι των 40 ετών, οι συντάξεις πολλών ταχυτήτων, τα συνδικαλιστικά δίχτυα προστασίας σε ανίκανους υπαλλήλους, οι καλοταισμένοι αποκλειστικής απασχόλησης συνδικαλιστές και η δήθεν συναδελφική αλληλεγγύη (τι εφεύρεση τούτη) γέμισαν ένα κάδρο ευθυνών που προέκυψε από έναν ανεύθυνο συνδικαλισμό και καταλήγουμε στη σημερινή ημέρα όπου πρέπει να ξαναχτίσουμε την Ελλάδα από την αρχή.
Βέβαιο είναι ότι χρειαζόμαστε γερές βάσεις και ένα νέο κρατικό οικοδόδημα που θα προκύψει από σαρωτικές διαρθρωτικές αλλαγές. Η απογραφή, η ανακατανομή αρμοδιοτήτων, ένα νέο ακριβοδίκαιο ενιαίο μισθολόγιο (όχι προς τα κάτω), ο νέος ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι κάποιες από τις αλλαγές που θα επιφέρουν καταρχάς αξιοκρατία και εργασιακή ισορροπία ενώ σε δεύτερο χρόνο θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη της χώρας.
Τι χρειάζεται; Να απομακρυνθούμε από κάθε παλαιοσυνδικαλιστική λογική και να διεκδικούμε με ωριμότητα, σύνεση και προπαντός με προμετωπίδα το εθνικό συμφέρον. Τα κλειστά λιμάνια κ αεροδρόμια, τα ακίνητα βυτιοφόρα και η παράλυση του κράτους δεν οφελούν κανένα μα κανένα!
οι απόψεις που εκφράζονται δε συμφωνούν ή εκφράζουν το yannidakis live. Η βράβευση ικανοποιεί μια σειρά από κριτήρια
Αναρτήθηκε στις Αταξινόμητα
•27/07/2010 •
2 σχόλια
Συζητώντας για την ιδανική επικοινωνία μεταξύ πελάτη και επιχείρησης αναφερόμαστε στις ικανότητες του πωλητή. Ένας καλός πωλητής πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι βασικό είναι να μην πουλήσει απλά ένα προϊόν ή υπηρεσία αλλά και να πουλάει κάτι που να είναι ωφέλιμο στον πελάτη. Η ιδανική επικοινωνία επιτυγχάνεται όταν ο πωλητής έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται την ψυχολογία του πελάτη και να μην επηρεάζεται από αυτή. Για παράδειγμα όταν ένας πελάτης είναι νευρικός, ο πωλητής οφείλει να μένει ακλόνητος και να είναι ικανός να συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του, παραγωγικά. Αντιθέτως, πρέπει να αποκωδικοποιεί τις επιθυμίες του πελάτη με όρους που αντιλαμβάνεται αλλά και το αντίθετο. Ο πωλητής θα πρέπει να γνωρίζει τις ιδιαιτερότητες του κάθε πελάτη και να συμπεριφέρεται στον καθένα σε σχέση με αυτές. Η παρουσίαση των προϊόντων και υπηρεσιών θα πρέπει να γίνεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, ίδιο για κάθε πελάτη, και ίδιο από όλους τους πωλητές. Η εξυπηρέτηση του πελάτη θα πρέπει να είναι τόσο καλή τη δεύτερη φορά όσο ήταν την πρώτη. Σύμφωνα με την κ. Αλεξάκη Μαίρη, υπεύθυνη του Τμήματος Διαχείρισης Ποιότητας και Εκπαίδευσης της Παγκρήτιας Συνεταιριστικής Τράπεζας, το πιο δύσκολο είναι να αναπτύξεις μια σχέση μακροβιότητας με τον πελάτη. Άλλωστε, σύμφωνα με μελέτες, το 97% του ενδιαφέροντος μιας επιχείρησης σχετικά με τους πελάτες της είναι το πως θα κρατήσει έναν πελάτη και μόλις το 3% του ενδιαφέροντός της αφορά την προσέλκυση νέων πελατών.
Σύμφωνα με άλλη άποψη η ιδανική επικοινωνία με τους πελάτες θα ήταν εφικτή αν μπορούσε να γίνει χρήση όλων των διαθέσιμων οδών για να προσεγγιστούν όλα τα τμήματα της αγοράς. Μερικές επιχειρήσεις εξαιτίας της ιδιομορφίας τους όπως είναι η πελατεία των ακτοπλοϊκών γραμμών, όπως αναφέρει η κ. Μωϋσιάδου Ελένη, του τμήματος Marketing της εταιρείας των Μινωικών Γραμμών, που αφορά τη σύνθεση του επιβατικού κοινού, είναι πιθανό να μη μπορούν να χρησιμοποιήσουν κοινό τρόπο επικοινωνίας για όλους τους πελάτες. Για παράδειγμα, ιδανική επικοινωνία για τους νέους θα ήταν να προσεγγίζονταν με τεχνολογικά μέσα, όπως με την πρόσβαση στο διαδίκτυο ή μέσω μηνυμάτων στο κινητό, ενώ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δε μπορούν να κάνουν εύκολα, χρήση των υπηρεσιών αυτών.
Για πολλές επιχειρήσεις, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος επικοινωνίας για την προώθηση των συμφερόντων της είναι η χρήση της τεχνολογίας με όλες τις δυνατότητες που παρέχει. Για άλλες επιχειρήσεις είναι το direct marketing, δηλαδή το κατευθυνόμενο μάρκετινγκ. Ουσιαστικά, σε αυτήν την περίπτωση γίνεται η προώθηση κάποιων υπηρεσιών ή προϊόντων χωρίς να αναφέρεται κάτι άλλο για την επιχείρηση, παρά μόνο το προϊόν που προσφέρει. Από την άλλη, άλλες επιχειρήσεις πρεσβεύουν ότι η ειλικρίνεια στη σχέση πελάτη – πωλητή, η σαφήνεια κατά την επικοινωνία τους και γενικότερα η απόκτηση εμπιστοσύνης του πελάτη προς την επιχείρηση είναι ο πλέον αποτελεσματικός τρόπος για την προώθηση των συμφερόντων της. Μια επιχείρηση δε θέλει ένα δυνητικό πελάτη και γι΄ αυτό το λόγο ο πωλητής θα πρέπει να εξετάζει όλα τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του σχετικά με τον πελάτη. Επίσης, κατά την προσέγγιση του πελάτη το μήνυμα θα πρέπει να είναι σύντομο, περιεκτικό και σαφές, ούτως ώστε να γίνεται εύκολα αντιληπτό και να μην είναι κουραστικό σε αυτόν.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ ΑΦΟΥ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΤΕ ΕΝΑΝ ΙΔΑΝΙΚΟ ΠΩΛΗΤΗ :[
Αναρτήθηκε στις ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΣΩ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ
